Մեռած գարուն

Երազե´ք այն անծայրածիր աշխարհում,

Որ նվիրում է ժպիտը գարնան:

Թախանձե~լ բարությամբ անհուն,

Եվ չգտնել գարունը, չգտնել նրան:

Հայելում փնտրել հայացքի նշույլ,

Փորձել գտնել ուշադրության փշուր:

Տեսնել սեփական արտացոլանքը և վե´րջ,

Ու այրվել անկարողությունից անշեջ:

Զավթել գարունը` իբրև բռնակալ,

Տրորել ծաղիկներն անգթաբար…

Դաժանության մրցույթը ոչ ոքի ավարտվեց,

Աղի արցունքի հպումից, գարունս խեղդվեց