Իմ սիրո արև...

Ես քեզ թողնում եմ կիսատ առավոտների գրկում, որոնցում ամեն անգամ քեզ օտար ձեռքեր են շոյելու, քեզ ջերմ գրկելու են ինձանից թաքուն, ու այլ աչքեր են նայելու՝ իմ փոխարեն:

Ես քեզ տալիս եմ կիսամութին նվեր, նվեր արշալույսի շողերին բոլոր, որ աշխարհում երբեք դու էլ  չմրսես քո սուր կարոտներից դեպի ջերմ ձեռքեր, որ իմ կարիքը չզգաս՝ չկարոտես:

Դու իմը լինել անվերջ, չես կարողանում , չես համակերպվում, ինձ չես պատկանում, ու թույլ չես տալիս երազում էլ հպվել քեզ, քո մաքուր սիրո, ժլատ սիրո համը քեզ ես պահում միայն, որ չխեղդվես:

Ես քեզ թողնում եմ աշխարհի գրկում փաթատվածի դերում, որ վայելես, ում՝ ժպիտն է քեզ հաճո, եվ այդ մեկը ես չեմ հաստատ արդեն վախուց… Քո կարոտի նկարներում պատկերս չկա:

Քո մեջ ապրող ու առկայծող մի մեծ աշխարհ, սիրո մի ծով իմ անունով խմելու են բոլոր նրանք , ում չես սիրում ու չես սիրի դու ինձ նման, բայց ես ծարավ կհեռանամ, նրանք՝ քեզնից կհագենան :

Էլ չես սպասի…. Էլ երբեք չես կանչի կամ պահանջի չպահանջել, էլ չես սիրի դժվար սիրտս, դժվար սերս սիրել… Քեզ կշոյեն ուրիշ աչքեր իմ փոխարեն, ես կնաեմ քո ժպիտին հասկանալով, որ իմ սերը զուր չեմ զոհել… Դու ժպտում ես…

Parzapes chkam ( katuneri mot em ) :/

 Hima du azat es chhavatalu, vor Astsun uzes,,, es el chkam, es el chem lcnum akanjnerd axotqnerov havatalu, ete voch erknqin, apa gone indz

U hima jamanakd du karox es amur grkel )) ayn qonn e,,, ayn trvec qez amboxjovin erb pakeci achkers verjin angam,,,verjin arcunq@ srbelov…

Es el chkam, vor ropener shortem qeznic….

Siroxakan makardaki ser@ ashxarhi het mrcel, avax, chi karox… isk du marzich chkarqecir srtid get Astsun…

Es el chkam, vor sirel sovorecnem,,,

Es el chkam vor boxoqem, chkam lacem,,chkam! Chkam!

Hima piti vor erjanik lines,,, che vor du , ter astvats, partavor es sirel ayn inch unes hima,,,,sirel… indz sirelu poxaren, pashtel ayn amen@, inch@ poxecir indz het, poxeciiir hrajarvelu pes…

 Partavor es….vorovhetev inchqan el sexani vrai grvats ergi barer@ stipen havatal, vor , ete xostanum en miasin mnal, apa partavor en, mievnunn e,,, menq parzapes sxal sexani motecanq,, 

Beatls I erg@ mer masin che,moracir,,,

 isk es chkam vor ergem ayn qez hamar….

Hima du azat es chhavatalu vor xosqis uzes, azat grkelu amuuur, ujeeex, mejq@ cavecnelu chap siroooox dzerqerov urishnerin )))

Grkir ashxarh@ ))) isk es… ayd ashxarhum chkam…

(es erevi gnacel em katneri mot... :/ )

 (knereq, haves chkar hayatar tpelu)

խաղաղություն

Իմ շուրջը խաղաղություն է տարածվել,
Խառնվել օդին ու հիմա լցվում է
Աչքերիս, ականջներիս, թոքերիս մեջ...

Ես քեզ սպասում էի, գիտե՞ս...

Երբ գիշերը գնալ չէր ուզում,
Երբ մարտնչում էր հոգիս սրտիս հետ:
Ես քեզ էի սպասում արցունքոտ այտերով,
Ես քեզ համար քնքշանք և համբույրներ ունեի:

Ի՞նչու այսքան ուշացար, խաղաղությու´ն:

Ես քեզ փնտրում էի սիրելի գրքում,
Տողորում Սևակի ու սիրային ֆիլմում,
Իսկ դու թաքնվել ես արշալույսի մեջ
Ու առավոտի հետ ինձ հյուր եկել...

Ես քո կարոտից չարացել էի շատ
Ու վրդովմունքս ներկել ալ կարմիր գույնով,
Ու իմ այդ ցավից ընկերներս են տուժել
Ի՞նչու հիմա եկար, խաղաղությու´ն...

Խճճված սեփական խենթ մտքերի ցանցում
Ես հավերժ կորա լուծում չունեցող խնդրում:
Իսկ դու ժպիտդ հագած, դու` հյուսված աստղերից,
Մոտենում ես այնպես, կարծես անմեղ ես իմ դեմ...

Հիմա թույլ տուր գրկել քեզ, խաղաղությու~ն...
(իմ փրկություն)

Ես մանկուց եմ սիրում նկարել…  արյունովս:

Ողջ գիշեր մեռած մեկը պառկել էր անկողնուս

Ու, ճանկռտելով ինքն իրեն, արունլվա արել անկողինս…

Լուռ առավոտ…

Մի մոռացկոտ, օտարացած մեկը` ես…

Իմ վախեցա´ծ, իմ  խլացո´ղ ճիչ… Ինձ դուր չ´ի գալիս քո լռությունը,

Ու, թե այսպես շարունակես,  հոգեբուժարանը տու´նդ կդարձնեմ:

Կոկորդ գոռա~աա, դեե~եհ.

-         Չէէէ~, չե´մ ուզուուուում… Չէ´:

Այսպես կտրուկ, այսպես անզգույշ ինձ մերժում եմ… L

Ու նեղանում ինքս ինձնից:

Խռոված հեռանում եմ…

Էլ չեմ գոռա ոչ մի անգամ ,

Ոչ մի մեջքի, ոչ մի դեպքում… Դու չե~ս լսում:

Էլի պառկեմ… Զառանցում եմ. ես երեևի հիվանդ եմ…

Դուք էլ սու´ս եք, հ՞ա

Խու~լ ականջնե´ր, նա չի~  կանչում,

Մ´ի արձագանքեք, մ´ի խայտառակեք ինձ դեեեեե…

Սավանիս վրա սահում է սառը դի,

Ի´մ սավանին գալարվում է պաղ մարմին…

-         Հապա´, հայելի´ , շու´տ-շու´տ: ես եմ: Չէէէէ~:

Ոտքերս ինչ որ սառը ձեքեր ներքև են քաշում:

-         Չե´մ գալու, ո´չ:

Ես մնում եմ տառապելու արդար սպասման հիվանդի շքանշանը` քորոցով մաշկիս ամրացրած:

Կպոկեմ մաշկս…Նա´, չկաաա~…

Կա´թ-կա´թ… Սպիտակ, նուրբ սավանին կարմիր ծաղիկներ ահա…)))

Ես սիրում եմ եղունգներով սրել մաշկս, որ լա´վ նկարի…շա~տ գեղեցիկ է…

Ինչ որ զզվելի, տաք, քրտնած ձեռքեր եղունգներս կտրել են ուզում…չէէէէ´…

Թողե´ք… Ես միշտ սիրել եմ նկարել, ուզում եմ ցավիիիիի~….

Ես վախենում եմ իմ գալարապտույտներից ամբողջ գիշեր,

Ես վախենում եմ իմ հանգի~ստ, անու~շ քնից…

Փոթորիկը միշտ էլ լռությունից հետո է լինում, խաղաղությունից,

Իսկ ես շատ եմ վախեցած բնական աղետներից… իմ մեջ …

Այնպես որ թողեք խաղտեմ հանգստությունը…

Թողեք արունլվա անեմ մարմինս, վնասեմ սիրտս դրսից, քանի այն չի կերել ինձ,

Քանի չի հոշոտել ամեն զգացածս… ներսից…

Նույն տհաճ ձեռքերը խլում են հեռախոսս, թողեեե~ք…

Պիտի ամբողջ ուժով շպրտեմ պատին, որ փշրվիիիի…

Ինձ զանգող չկա…Ում ձայնը լսել եմ ուզում, ինձ չ´ի զանգի…օգնեեեե~ք:

Հայելիիի, ես էլի հայելի եմ ուզում:

-         Սսս~ս, այս արյունքտ, գզգզված մազերով, հոգեկանի արտացոլանքը…

Մաա~ամ, չէէէ~է… Վախենում եմ… Հետս խոսելիք ունեմ..

-         Լավ, լսիր` քեզ ինչ եմ ասում, արտացոլանքի´  մե´կը… թե այսպես շարունակես,

Հոգեբուժարաը տունդ կդարձնեմ  :p :  Հայելին ձեռքիցս գցեցի….վաաաայ : )) :

Այս ով է հըռհռում? Յախք… Ես անգամ` այս ոչ մարդկային, քերծված, արնաշաղախ կերպարանքս անգամ… ազդվում է….Լռիր…

… Կամ չէ… հըռհռա….

-         Հա´- հա´- հա´

Դե´հ, ավելի բարձր:

-         ՀԱ-ՀԱ-ՀԱ-ՀԱ…

Բաա~արձր, ել էլ չեմ վախենում ))) այսպես լաա~ավ է:

Ես գոնե չեմ լսի հեռախոսիս լռությունը… Ինձ հոգեբուժարան չտանեք , հա?  Թե ինձ զանգեն ու իմանան այնտեղ եմ, շաա~ատ կտխրեն… Հետո էլ, մեր տան սպիտակ սավանները շատ երար կապրեն… Ու՞մ է դա պետք:  Դրանք պատառոտող, դրանց վրա կարմիրով նկարող, դրանց սպաոո~ոող… դրանց վրա կիսակենդան, կիսամեռ գալարվող դի` չի´ լինի… Ես մնում եմ… հոգեբուժարանը կսպասի… Սավանները իմ կարիքը դեռ ունեն:

Եվ նա

Ինչ որ լուսեղեն արարածների մեջ հիմա թափառում է և նա,

Ինչ որ հեռավոր անձրևների հետ կաթում ակամա,

Ջերմությամբ լցնում սիրտը  դեռատի աղջկա...

Եվ միայն իմ մեջ սեր այլևս չկա…

Ինչ որ անծանոթ անցորդների հայացքներում շրջում,

Ինչ որ կաթնագույն լուսնների տակ թաքուն անրջում.

Փորձում է գտնել իր մութ զնդանի նոր հասցեատիրոջը,

Էլի մշակում ինձ մոռանալու նորանոր միջոցը:

Հեռավոր մի տեղ… Առանց սպասումի ապրում է խաղաղ

Ինչ որ ծաղիկներ աճեցնում է, հետո` տրորում դանդաղ:

Փափուկ ջրերում լցնում է սերեր, որ գան ու տանեն.

Մեկ անգամ հագենան ու հետո հավերժ տառապեն:

 

Ինչ որ լուսեղեն արարածների մեջ հիմա թափառում է և նա,

Ով ինձ ճանաչեց, ով ինձ չփոխեց, չխբաեց անխնա :

Ինչ որ մեկերին բաժանում է հեռվում նոր հույսեր, լույսեր,

Որ հետո խլի ու իմ ու իր պես չունենան էլ սեր…

Տարբեր լուսիններ,տարբեր արևներ, եկինքներ տարբեր,

Դու շատ ես փոխել, դու շատ ես հոգնել դրանցով տարվել:

Էլ մի փնտրիր ինձ կաթնագույն լուսնի սառը ափսեում,

Իմ երկնքում գիշեր ու աստղ հիմա շատ քիչ են լինում:

Ինչ որ մեկերի հոգիներ սպանելով` քոնը չես բուժի,

Իմ շողքը ջրհորում խեղդամահ անելով` սիրտս չես ջնջի…

Պայծառ անուրջում ես կթաքնվեմ բոլոր մութերից,

Սև գիշերներիդ, վատ լուսիններիդ վատ երազներից:

Ինչ- որ մի երազ քո դեմքն ունեցող էլ չի այցելի,

Եվ նա կմնա լոկ ինչ- որ մի հուշ հեռավոր անցյալի:

Ինչ որ լուսեղեն արարածների մեջ հիմա, երևի, թափառում է և նա,

Ինչ որ հեռավոր փաթիլների հետ թափվում… իջնում ակամա…

Ես կլինեմ արևի մոտ...

Ամառներով լեցուն այս աշխարհում

Օդից կախված մի գարուն է քեզ կանչում,

Տաք արևից վառված անապատում

Իմ սառը ձեռքերին կարոտ ես մնում…

Գարնան պակաս, գարնան կարոտ, գարնան կանչ.

Հոգնեցրել են _<<տաք_>> հագուստով մարդիկ տհաճ:

Քեզ թվում է`  յասամանը միայն կփրկի,

Երբ զգացմունքդ վերածվի բուրմունքի…

Իսկ ես հեռվում… Ես իմ հեռվում եմ մնում

Ես կլինեմ արևի մոտ,  իմ տաք սրտում

Էլ ոչ մի ցավ, էլ ոչ մի ակնկալում,

Ես ամեն-ամեն բան արևով եմ վառում…

Մեր գարունն է մի տեղ թափառում,

Տեղ է փնտրում իրեն աշխարհում,

Որ չմնա օդից կախված ինչ- որ մի տեղ,

Որ մերկանա ու տրվի աշխարհին ահեղ:

Օդից կախված ինչ որ գարուն է լալիս

Ամառներով լեցուն այս աշխարհում…

Սրտիս կապույտ թռչունը հարավ չի չվում,

Օդից կախված գարնան գրկում է ճախրում…

Ես մնացի իմ ձմեռում նորից մենակ...

  Կա´մ մանկությունից շատ է անցել, Կա´մ էլ իսկապես իմ ընկերներն են երազուրաց…

Ու փոխվում են նրանք, փոխվում անվերադարձ… Ու ես էլ չեմ գրում հեիքաթ նրանց մասին, ուր քայլում ենք ձների մեջ մենք միասին… 

           Հեքիաթս գնաց անդարձ…

 Դու ` անշտապ, իսկ դու կամա~ց-կամա~ց հեռանում ես այն ամենից` ինչը մերն էր…

Չիրականացավ մեր հորինած ո´չ մի հեքիաթ…

  Կա´մ դու իրոք արդեն շաա~ատ ես անցել քեզ ներելու իմ սահմանը,

Կա´մ ես իրոք էլ ուժ չունեմ քեզ սպասելու, քեզ սիրելու, քո հորինած հեքիաթները լսելու… 

  Գիտեմ մի բան` ես չեմ կարող դառնալ քեզ պես, դառնալ`ոչինչ…

  Կա´մ կուրությունը հոգու հատուկ է հիմարներին ,

Կա´մ պարզապես սիրել եմ քեզ… Ծիծաղում եմ ես ինձ վրա` ողջ կյանքում մեռա արժեքներից խոսելով ու հանկարծ գտա մի բան քո աչքերում, չէ~… խոսքերու´մ…   Դու´ էլ ժպտա դատարկախոս սիրելի ...

 Հետո, գիտեմ, արդեն լեզիդ կտաս, կասես` անարժեքը ես´ եմ, որ կա´մ, որ չսպասեցի´…

 Ու ես էլի կծիծաղեմ… Ես պիտի սպասեի մինչ որոշեիր կարո՞ղ ես մեկին սիրել ինձ պես,

թե ո´չ,

ուժ ունե՞ս պայքարելու մեր անհեթեթ պատմությունից մե´զ  իս´կ փրկելու…

 Փաստորեն քո աչքերում անարժեք գտնվաեցի, քանի որ սիրտ չունեցա, չսպասեցի մինչ զվարճանաս, մինչ կշտանաս էժանագին արարքներից, աղջիկների´ց էժանագի´ն ...

  Կա´մ մանկությունից շատ է անցել, կամ էլ ես´ եմ երազուրաց ... Ես քեզ սիրել շա~տ եմ ուզում առաջվա պեե~ես, պարզ ու մաքուր, անվերջ ու շաա~տ առաջվա´ պես… բաըց ոչինչ անել չեմ կարող…

  Դիմավորիր քո´  իսկ ասած խոսքերը` _<< Մարդ պարզապես չի կարող սիրել , երբ հեռու է _>> :

 Դու հեռու չէիր, երբ գնացիր, դու հեռու ես հենց այս պահին, այսքան մոտիկ, այսքան ուրիշ, կողքիս կանգնած`  դո´ւ…  հեռու ես …

  Կա´մ սերն իրոք 3 տարի է տևում, կամ էլ ժամանակը, ինչպես բոլորին,  ինձ էլ հաղթեց, բայց մի տարբերությամբ ` ոչ թե փրկեց, այլ սպանեց…

  Մի բան է մնում միայն` վերականգնել հոգին, պարզապես կարել և վերջ, կրկին դառնալ հեքիաթ գրող , կրկին դառնալ ձյունը լսող, սպիիիտա~աակ ձյան երգը երգող, ու մոռանալ վերջին ամսում անգիր արած ձայնը տհաճ` թկթըկոցը´ ժամացույցի…

   Չէ´… Մանկությունից շատ չի´ անցել, ոչ էլ մե´նք ենք երազուրաց, պարզապես տրորել ենք ցեխոտ կոշիկներով ձյունը մաքուր իմ հորինած հեքիաթների, պարզապես լռել է ձայնը իմ ներումի երգերի… Չէ~ , մենք չենք երազուրաց…
   Ու՞ր ես իմ պահապան հրեշտակ... Ես մնացի իմ ձմեռում նորից մենակ...

                                                                           ... Ես մնացի իմ ձմեռում նորից մենակ...

Այս աշունը

Աշունը քո բույրը ու՞նի,

Թե՞ ես եմ խենթանում:

Անձրևը քո համը ունի,

խմում եմ կում առ կում:

Թարմ ու խոնավ օդը

Անունդ է հիշեցնում,

Իսկ սրտիս անոթը,

Աշուն չէ, քեզ է ուզում:

-Լացո´ղ լապտերներ

Եվ արցունքո´տ երկինք,

Դեմքիս էլ են արցունքներ,

Արտացոլում եք ի´նձ:

<<Սիրտն ամենաուժեղ մկանն է>>

Պմդում են կենսաբանները,

Բայց, իմ մեջ, արի ու տես`

Աշունը հերքում է փաստերը,

Նրանով, որ հիմա շնչում եմ

Թարմ օդը աշնան,

Որ անհույս տախծում եմ,

Մեկ է ամեն բան…

Թափվող տերևները

մերկացնում են հոգիս,

Մեր սրտերի բևեռները

Քամուց հեռվանում են նորից…

Այս աշունը ցուրտ էր,

Այնքան, որ մարեցի:

Այն ինձ պես մենակ էր,

Միասին լավ լացեցինք…

Սուտ եք...

Եվ քանի որ ամենը սուտ է, ամենքն են սուտ, ես պինդ փակում եմ իմ բերանը, որ ձայնալարերս չկանչեն վերջին  <<սպասիրը>>…

Եվ քանի որ ամենը ցավ էր, ամենքը` ցավ, ես աղբն եմ նետում այն ողջ աղը, որ պատրաստվում էին լցնել վերքերիս վրա…

Խելակորույս-աղիողորմ էլ չեմ լացի ես իմ վիշտը… Խելքի եկած կորոնեմ դուրս գալու ճանապարհների միջից ճիշտը…

Ամբողջ հոգով, ինքս ինձ ` ամբողջ, նվեր չեմ տա սրան-նրան… Խելքի եկած կհասկանամ` ընկեր բառին ով է արժան…

Եվ քանի որ ամենը սուտ է, ամենքն են սուտ, ես այնքան հեշտ դժվարությամբ կլվանամ իմ աշխարհի պատերը մութ` ցավով անգութ…

Որ չմնա էլ ոչ մի հուշ կամ ոչ մի հյուր ինձ մոտ եկող գալիքում… Որ այլ քամի սկսի սուլել նորաշեն հոգուս տանիքում…

Եվ քանի որ ամենքը սուտ են, ամենը` սուտ, ես չեմ հավատա, որ եղել է թանկ մի բան… Չեմ հավատա, որ կորստի ցավ էլ չզգամ…

Не проклинайте мои владенья,

Что в поднебесном  тайнике,

Я заплатила своей кровью,

За свое сердце на войне.

А бой продлился слишком долго

Было так страшно, так темно,

И боли было слишком много,

А мне сквозь слёзы - лишь смешно.

Теперь брожу в сплошном тумане,

Что обнял грубо город мой,

Я спрятала свои владенья.

Белым дымом, под луной…

Я здесь одна, я здесь свободна

И ведем чары здесь глухи,

Пускай парой так холодно

И пусто так парой внутри…

Но не проклинайте мои владенья

Дайте бродить мне под луной

Где мимолётные видения,

Где он слышал голос мой,,,

В реальной жизни, в иной ночи

Я не найду свой дивный край

Веть сказал- Луну коль хочешь

Не покидай ты впредь наш рай…

Я перестала быть счастливой,

Но в сказке боль чуток мила

И мне не нужен мир реальный

Возьмите лето, здесь зима...

Не переступайте мои владенья

На серебристом том снегу,

Я дух отчаянья, не мести

Но что своё я сберегу...

Не жду его, не  заблуждайтесь

Он мне давно не по душе

Лиш его сказка так правдива,

Что не поверите вообще...

Он мне дааавно не подуше

Лишь  его сказка так лжива,
Что во веки запомнилась мне..