Վարագույրը

(Թո´ղ որ հավերժ լինի վարագույրը մեր հյուրասենյակի,

Քանի որ քամին այն շա~տ նուրբ է շոյում

 Հատկապես, երբ հայրիկս նստում է դաշնամուրի առջև…

Նման պահերի վարագուրը թվում է ինձ երաժշտության մի մասնիկը ևս… )

Իսկ դու´, իմ սրտի քամի, մի՞թե կյանքիդ հատված չես համարում ա´յն լուսինը,

Որի շողով մի օր պսակ հյուսեցի և թագադրեցի քո սիրտը պաղ`

Իբրև իմ կորստի միակ վախ:

Մի ՞թե քամուց օրորվող վարսե´րը իմ

Էլ չեն ալեկոծում քո ունայն հոգին,

Որը, ինչպես ինքդ էիր ասում,

Անվե~րջ լողում է աչքերիս մահճում:

Կամ ու՞ր է կորել վարագույրը քո´ սենյակի,

Որի օրորը նման էր իմ շարժուձևին…

Իմ խե~ղճ, իմ կու´յր ընկեր,

Ձեռնափայտովդ չպատռես այդ վարագույրը,

Թե չէ վերջնականապես կաղավաղես

Հոգուդ առանց այն էլ ձևախեղ պատկերը…

Опуская глаза, а не руки,

Я отдаюсь течению реки…

Рисуя не мечту, а муки,

Забываю слово- Вопреки…

Начинаю не сначала, а снова,

Развязывать старые узелки,

Принимая чувство за слово

Я говорю о небывалой любви…

Выдавая темноту за подругу,

Я нежно обнимаю ее всю,

Пью не за встречу-за разлуку,

Пью без остатка темноту …

Луне раскрывая все то же сердце,

Говорю, что сома себе чужая,

Хлопаю в реальный мир дверца

Хотя  и во сне не выживая…

Упуская не шанс, а вызов,

Заявляю – я, не для войны!

Сердце не устало от капризов

И рыдает от той же, старой тайны…

 Ու իմ առջև ես բացեցի հորիզոնի այն հատվածը, որն ուղղված էր, ո´չ դեպի քեզ , այլ քեզանից… (ԴԵՊԻ ՀԵՌՈՒՆ)

Ու փակեցի հին աշխարհիս ա´յն կասկածը, որը բխում էր ո´չ իմ սրտից, այլ

քո շահից… (ՍՈՒՏ ԵՐԵՐՈՒՄ)

Անզգայացրի սառած մատներիս ա´յն սպասումը, որով ոչ թե քեզ էին կպչում, այլ

Ջերմությունդ խլում… (ԶՈՒՐ ՀԱՎԱՏԱԼՈՎ)

Ավաղ զգացի նուրբ երազիս ա´յն անկումը, ուր ոչ թե վերից վար էի թռչում, այլ

Պարզապես ընկնու´մ… (ԷԼԻ ԵՐԱԶԵԼՈՎ)

Ու դադարեցի ես ինձ թույլատրել ա´յն լացերը, որ բերում էին ո´չ թե քաոս, այլ

Պարզապես խարնաշփոթ… (ՀԻՆ ՎԵՐՔԵՐԻՑՍ)

Ինձ ներեցի ապագայիս ա´յն բացերը, որ լինեն գուցե  ոչ ինքնահոս, այլ

Ան համ ու հոտ... (ՄԵՌԱԾ ՍՐՏԻՑՍ)

Անհետ կորուստ

  

Քո անհետ կորուստը երկար դեռ կսգամ,
Եվ կարիքը քո, գիտեմ, դեռ շատ կզգամ:
Ամեն փոքրիկ հուշում, քո գոյության մասին,
Հասցնում է մահվան, իմ մենության դասին:

Չասված խոսքեր շատ կան, դրանք դեռ կլսես,
Եվ դրանից հետո, կուզեյի սրտիցս չքվես:
Տար քո ուրվականը` հետապնդում է ինձ,
Ես ունեմ ուզեկից, նրա անունն է թախիծ:
Իմ խելառ մոլուցքը` ապրել լոկ քեզանով,
Թունավորում է իր քաղցր թույնով:
ԱՆՎԵՐՋ ՈՐՈՆՈՒՄՍ այսքանով թո´ղ ավարտվի´
Շատ ծանր է դիմանալ մերժողական ցավին…

Առաջվանը չենք, վաղուց ո´չ դու, ո´չ ես,
Քո անհետ կորուստը, հոգին իմ մասնատեց…

         

Ավա~ղ, չեմ կարող

Բողոքել մի բանից, որն օգնեց ինձ զգալ,

Թէ ինչն է կյանքում կարևոր առավել…

Ավա~ղ, չեմ կարող,

Լոկ օրն է մեռնող

Դրանից բողոքել:

Դժգոհել ծաղկից, որ շատ կարճ է ապրել,

Բայց ինձ իր ողջ հմայքն է պարգևել…

Ավա~ղ, չեմ ուզում,

Լոկ արցունքն է հոսում,

Նա է դժգոհում:

Անիծել աստեղերին, որ տվին գիշերային երազ,

Բայց շուտով ընկան, և էլ չեմ կարող երազել…

Ավա~ղ, անհնար է,

Իմ հոգու քնարն է

նրանց անիծել:

Մեռած գարուն

Երազե´ք այն անծայրածիր աշխարհում,

Որ նվիրում է ժպիտը գարնան:

Թախանձե~լ բարությամբ անհուն,

Եվ չգտնել գարունը, չգտնել նրան:

Հայելում փնտրել հայացքի նշույլ,

Փորձել գտնել ուշադրության փշուր:

Տեսնել սեփական արտացոլանքը և վե´րջ,

Ու այրվել անկարողությունից անշեջ:

Զավթել գարունը` իբրև բռնակալ,

Տրորել ծաղիկներն անգթաբար…

Դաժանության մրցույթը ոչ ոքի ավարտվեց,

Աղի արցունքի հպումից, գարունս խեղդվեց

Будь проклята любовь,

Ты не приносишь утешения,

Я закрываю сердце вновь

И забываю все мгновенья.

С моих дверей пошла ты вон,

Я не нуждаюсь в покорении,

Меня убили ты и он

За бескорыстное смятение.

Меня не тронь, палач Амур,

Пусть твои стрелы будут слепы,

Когда достигну любви бурь,

Когда почувствую потерю...

Не новогодняя

Ты не знаешь января законы-

Нельзя уйти не согрев мне душу,

Ты не знаешь снежинок аккорды,

А я любимый, я их слышу.

Знаешь? Вот-вот посыпется первый снег,

Он блестящий и ослепительно белый,

И снег не простит тебе твой побег,

Ты должен был остаться, должен был, милый:

По хрустящей земле мои шаги,

А в место следов, на снегу- Я скучаю.

Вернись, в этой зиме меня побереги,

Ты уходишь и от шагов я как снег таю.

Грустные, не праздничные дни,

( Хотя весь город отмечает Новый Год)

Где-то далеко наши с тобой мечты,

Знаешь? Я загадаю и нам повезет.

Աշնան հետքեր

Ախ, երազանք ո՞րտեղ էիր,                       

երբ սիրտս կոտրվեց,

Երբ աշնան տերևաթափի հետ

արցունքս գլորվեց,

Իսկ առատ գույներից

աշխարհս գունաթափվեց:

Ամեն թոշնած ծաղկի հետ

սրտիցս մի իղձ պոկվեց,

Ամեն անձրևակաթիլի հետ

ներսս արտասվեց…

Ա~խ աշուն, դաժան էիր այս տարի,

Ներում չխնդրես, էլ երբեք ետ մի´ արի:

Смерть ангела

 

Ночью плакал ангел, затаясь в тиши,

Капали слёзы с глаз- изгнанники души.

Загремело небо и пролился дождь,

И рыдало сердце, некому помочь.

И куда то в небо слезы пропадали

И на всю землю боль ангела разливали.

И во всей вселенной, был слышен сердца стук,

И одно молчание шумело все вокруг.

Плакал ангел ночью и ненавидел свет,

За то, что снова утром не найдёт счастья след,

Вместе с полнолунием не искал рассвет,

Умерало сердце не найдя ответ!

И в том часу ночном, казалось все спокойно,

Только о чём то грустном, ангел пел невольно.

Крылья раскрывая в небо улетел,

считая не возможным, то чего хотел…

И с рассветом завтра не найдёшь и след,

А ангел с тобой рядом бродит столько лет…

Ты прочтёшь историю,скажешь- Что за бред,

И убивать будет снова, ангела твой ответ…

И не заметишь точно, как этой ночью вновь

Ангел улетел на небо- оплакивать любовь.

Как глаза откроешь, он рядом будет вновь,

Но тебе не нужным, ангела будет любовь.

Так живя ты рядом, убиваешь снов,

Ангела бескорыстную, честную любовь…

Ночью плакал ангел, затаясь в тиши,

Через секунду его не будет, гаснет свет души…

А тень его, что бродит, За тобою по пятам,

Любви уже не просит- упав к твоим ногам…

(Тебя тень защищает, даже когда не существует…)