Վարագույրը

(Թո´ղ որ հավերժ լինի վարագույրը մեր հյուրասենյակի,

Քանի որ քամին այն շա~տ նուրբ է շոյում

 Հատկապես, երբ հայրիկս նստում է դաշնամուրի առջև…

Նման պահերի վարագուրը թվում է ինձ երաժշտության մի մասնիկը ևս… )

Իսկ դու´, իմ սրտի քամի, մի՞թե կյանքիդ հատված չես համարում ա´յն լուսինը,

Որի շողով մի օր պսակ հյուսեցի և թագադրեցի քո սիրտը պաղ`

Իբրև իմ կորստի միակ վախ:

Մի ՞թե քամուց օրորվող վարսե´րը իմ

Էլ չեն ալեկոծում քո ունայն հոգին,

Որը, ինչպես ինքդ էիր ասում,

Անվե~րջ լողում է աչքերիս մահճում:

Կամ ու՞ր է կորել վարագույրը քո´ սենյակի,

Որի օրորը նման էր իմ շարժուձևին…

Իմ խե~ղճ, իմ կու´յր ընկեր,

Ձեռնափայտովդ չպատռես այդ վարագույրը,

Թե չէ վերջնականապես կաղավաղես

Հոգուդ առանց այն էլ ձևախեղ պատկերը…