Ամառներով լեցուն այս աշխարհում
Օդից կախված մի գարուն է քեզ կանչում,
Տաք արևից վառված անապատում
Իմ սառը ձեռքերին կարոտ ես մնում…
Գարնան պակաս, գարնան կարոտ, գարնան կանչ.
Հոգնեցրել են <<տաք>> հագուստով մարդիկ տհաճ:
Քեզ թվում է` յասամանը միայն կփրկի,Երբ զգացմունքդ վերածվի բուրմունքի…
Իսկ ես հեռվում… Ես իմ հեռվում եմ մնում
Ես կլինեմ արևի մոտ, իմ տաք սրտում
Էլ ոչ մի ցավ, էլ ոչ մի ակնկալում,
Ես ամեն-ամեն բան արևով եմ վառում…
Մեր գարունն է մի տեղ թափառում,
Տեղ է փնտրում իրեն աշխարհում,
Որ չմնա օդից կախված ինչ- որ մի տեղ,
Որ մերկանա ու տրվի աշխարհին ահեղ:
Օդից կախված ինչ որ գարուն է լալիս
Ամառներով լեցուն այս աշխարհում…
Սրտիս կապույտ թռչունը հարավ չի չվում,
Օդից կախված գարնան գրկում է ճախրում…
Комментариев нет:
Отправить комментарий