Այս աշունը

Աշունը քո բույրը ու՞նի,

Թե՞ ես եմ խենթանում:

Անձրևը քո համը ունի,

խմում եմ կում առ կում:

Թարմ ու խոնավ օդը

Անունդ է հիշեցնում,

Իսկ սրտիս անոթը,

Աշուն չէ, քեզ է ուզում:

-Լացո´ղ լապտերներ

Եվ արցունքո´տ երկինք,

Դեմքիս էլ են արցունքներ,

Արտացոլում եք ի´նձ:

<<Սիրտն ամենաուժեղ մկանն է>>

Պմդում են կենսաբանները,

Բայց, իմ մեջ, արի ու տես`

Աշունը հերքում է փաստերը,

Նրանով, որ հիմա շնչում եմ

Թարմ օդը աշնան,

Որ անհույս տախծում եմ,

Մեկ է ամեն բան…

Թափվող տերևները

մերկացնում են հոգիս,

Մեր սրտերի բևեռները

Քամուց հեռվանում են նորից…

Այս աշունը ցուրտ էր,

Այնքան, որ մարեցի:

Այն ինձ պես մենակ էր,

Միասին լավ լացեցինք…