Не проклинайте мои владенья,

Что в поднебесном  тайнике,

Я заплатила своей кровью,

За свое сердце на войне.

А бой продлился слишком долго

Было так страшно, так темно,

И боли было слишком много,

А мне сквозь слёзы - лишь смешно.

Теперь брожу в сплошном тумане,

Что обнял грубо город мой,

Я спрятала свои владенья.

Белым дымом, под луной…

Я здесь одна, я здесь свободна

И ведем чары здесь глухи,

Пускай парой так холодно

И пусто так парой внутри…

Но не проклинайте мои владенья

Дайте бродить мне под луной

Где мимолётные видения,

Где он слышал голос мой,,,

В реальной жизни, в иной ночи

Я не найду свой дивный край

Веть сказал- Луну коль хочешь

Не покидай ты впредь наш рай…

Я перестала быть счастливой,

Но в сказке боль чуток мила

И мне не нужен мир реальный

Возьмите лето, здесь зима...

Не переступайте мои владенья

На серебристом том снегу,

Я дух отчаянья, не мести

Но что своё я сберегу...

Не жду его, не  заблуждайтесь

Он мне давно не по душе

Лиш его сказка так правдива,

Что не поверите вообще...

Он мне дааавно не подуше

Лишь  его сказка так лжива,
Что во веки запомнилась мне..

անգի´ն էժանագին

Իմ կեղծ-անկեղծ

Դու իմ անգի´ն էժանագին,

Ո´չինչ չարժող իմ թանկագին,

Ոչինչ չարժող քո բառերը

Ինչու՞  են այսքան ծա´նր կշռում,

Ինչու՞  այսքան ծա´նր նստում

Վաղուց ցաված,վաղուց սառած,

Տեղայնապես անզգայացած,

Բայցևայնպես իմ նրբազգա´ց սրտի վրա…

Դու հասկացո~ղ իմ անմիտ,

Իմ խելացի դատարկամի´տ,

Ոչինչ չասող արարքներդ

Ինչու՞  են այսքան շա´տ խոսում,

Ինչու՞  այսքան ուժե´ղ ազդում

Իմ քարքարոտ,իմ անարև~,

Բայցևայնպես թռիչքայի´ն ճամփի վրա….

Իմ անտաղա~նդ տաղանդավոր,

Հավատացյալ աղանդավոր,

Ինչու՞  է աղոթք-խոստումով լցված գրածդ գիրքը

Դեռ ճշմարտանման, դեռ ազդեցիկ հնչում,

 անգամ հավատ ներշնչում

Իմ` խաբվելուց հոգնած, աթեի´ստ դարձած,

Բայցևայնպես աստվածավա~խ ականջներում…

Դու իմ անգի~ն էժանգին,

Ոչի~նչ չարժող իմ թանկագին,

Այսքա~ն ցածր, այսքա´ն չնչին,

Կեղծ ու շինծու քո արժեքը

Իմ աչքերում բարձրացրի մինչև երկինք…

Իսկ երբ ես էլ թևեր գտա ու բարձունքները սլացա,

 ես հասկացա`

Ջինջ կապույտում քեզ չեմ գտնի…

Դու սողում ես հոգուդ նման սառը գետնին…

 Վարագույրը

(Թո´ղ որ հավերժ լինի վարագույրը մեր հյուրասենյակի,

Քանի որ քամին այն շա~տ նուրբ է շոյում

 Հատկապես, երբ հայրիկս նստում է դաշնամուրի առջև…

Նման պահերի վարագուրը թվում է ինձ երաժշտության մի մասնիկը ևս… )

Իսկ դու´, իմ սրտի քամի, մի՞թե կյանքիդ հատված չես համարում ա´յն լուսինը,

Որի շողով մի օր պսակ հյուսեցի և թագադրեցի քո սիրտը պաղ`

Իբրև իմ կորստի միակ վախ:

Մի ՞թե քամուց օրորվող վարսե´րը իմ

Էլ չեն ալեկոծում քո ունայն հոգին,

Որը, ինչպես ինքդ էիր ասում,

Անվե~րջ լողում է աչքերիս մահճում:

Կամ ու՞ր է կորել վարագույրը քո´ սենյակի,

Որի օրորը նման էր իմ շարժուձևին…

Իմ խե~ղճ, իմ կու´յր ընկեր,

Ձեռնափայտովդ չպատռես այդ վարագույրը,

Թե չէ վերջնականապես կաղավաղես

Հոգուդ առանց այն էլ ձևախեղ պատկերը…

Опуская глаза, а не руки,

Я отдаюсь течению реки…

Рисуя не мечту, а муки,

Забываю слово- Вопреки…

Начинаю не сначала, а снова,

Развязывать старые узелки,

Принимая чувство за слово

Я говорю о небывалой любви…

Выдавая темноту за подругу,

Я нежно обнимаю ее всю,

Пью не за встречу-за разлуку,

Пью без остатка темноту …

Луне раскрывая все то же сердце,

Говорю, что сома себе чужая,

Хлопаю в реальный мир дверца

Хотя  и во сне не выживая…

Упуская не шанс, а вызов,

Заявляю – я, не для войны!

Сердце не устало от капризов

И рыдает от той же, старой тайны…

 Ու իմ առջև ես բացեցի հորիզոնի այն հատվածը, որն ուղղված էր, ո´չ դեպի քեզ , այլ քեզանից… (ԴԵՊԻ ՀԵՌՈՒՆ)

Ու փակեցի հին աշխարհիս ա´յն կասկածը, որը բխում էր ո´չ իմ սրտից, այլ

քո շահից… (ՍՈՒՏ ԵՐԵՐՈՒՄ)

Անզգայացրի սառած մատներիս ա´յն սպասումը, որով ոչ թե քեզ էին կպչում, այլ

Ջերմությունդ խլում… (ԶՈՒՐ ՀԱՎԱՏԱԼՈՎ)

Ավաղ զգացի նուրբ երազիս ա´յն անկումը, ուր ոչ թե վերից վար էի թռչում, այլ

Պարզապես ընկնու´մ… (ԷԼԻ ԵՐԱԶԵԼՈՎ)

Ու դադարեցի ես ինձ թույլատրել ա´յն լացերը, որ բերում էին ո´չ թե քաոս, այլ

Պարզապես խարնաշփոթ… (ՀԻՆ ՎԵՐՔԵՐԻՑՍ)

Ինձ ներեցի ապագայիս ա´յն բացերը, որ լինեն գուցե  ոչ ինքնահոս, այլ

Ան համ ու հոտ... (ՄԵՌԱԾ ՍՐՏԻՑՍ)

Անհետ կորուստ

  

Քո անհետ կորուստը երկար դեռ կսգամ,
Եվ կարիքը քո, գիտեմ, դեռ շատ կզգամ:
Ամեն փոքրիկ հուշում, քո գոյության մասին,
Հասցնում է մահվան, իմ մենության դասին:

Չասված խոսքեր շատ կան, դրանք դեռ կլսես,
Եվ դրանից հետո, կուզեյի սրտիցս չքվես:
Տար քո ուրվականը` հետապնդում է ինձ,
Ես ունեմ ուզեկից, նրա անունն է թախիծ:
Իմ խելառ մոլուցքը` ապրել լոկ քեզանով,
Թունավորում է իր քաղցր թույնով:
ԱՆՎԵՐՋ ՈՐՈՆՈՒՄՍ այսքանով թո´ղ ավարտվի´
Շատ ծանր է դիմանալ մերժողական ցավին…

Առաջվանը չենք, վաղուց ո´չ դու, ո´չ ես,
Քո անհետ կորուստը, հոգին իմ մասնատեց…

         

Ավա~ղ, չեմ կարող

Բողոքել մի բանից, որն օգնեց ինձ զգալ,

Թէ ինչն է կյանքում կարևոր առավել…

Ավա~ղ, չեմ կարող,

Լոկ օրն է մեռնող

Դրանից բողոքել:

Դժգոհել ծաղկից, որ շատ կարճ է ապրել,

Բայց ինձ իր ողջ հմայքն է պարգևել…

Ավա~ղ, չեմ ուզում,

Լոկ արցունքն է հոսում,

Նա է դժգոհում:

Անիծել աստեղերին, որ տվին գիշերային երազ,

Բայց շուտով ընկան, և էլ չեմ կարող երազել…

Ավա~ղ, անհնար է,

Իմ հոգու քնարն է

նրանց անիծել:

Մեռած գարուն

Երազե´ք այն անծայրածիր աշխարհում,

Որ նվիրում է ժպիտը գարնան:

Թախանձե~լ բարությամբ անհուն,

Եվ չգտնել գարունը, չգտնել նրան:

Հայելում փնտրել հայացքի նշույլ,

Փորձել գտնել ուշադրության փշուր:

Տեսնել սեփական արտացոլանքը և վե´րջ,

Ու այրվել անկարողությունից անշեջ:

Զավթել գարունը` իբրև բռնակալ,

Տրորել ծաղիկներն անգթաբար…

Դաժանության մրցույթը ոչ ոքի ավարտվեց,

Աղի արցունքի հպումից, գարունս խեղդվեց

Будь проклята любовь,

Ты не приносишь утешения,

Я закрываю сердце вновь

И забываю все мгновенья.

С моих дверей пошла ты вон,

Я не нуждаюсь в покорении,

Меня убили ты и он

За бескорыстное смятение.

Меня не тронь, палач Амур,

Пусть твои стрелы будут слепы,

Когда достигну любви бурь,

Когда почувствую потерю...

Не новогодняя

Ты не знаешь января законы-

Нельзя уйти не согрев мне душу,

Ты не знаешь снежинок аккорды,

А я любимый, я их слышу.

Знаешь? Вот-вот посыпется первый снег,

Он блестящий и ослепительно белый,

И снег не простит тебе твой побег,

Ты должен был остаться, должен был, милый:

По хрустящей земле мои шаги,

А в место следов, на снегу- Я скучаю.

Вернись, в этой зиме меня побереги,

Ты уходишь и от шагов я как снег таю.

Грустные, не праздничные дни,

( Хотя весь город отмечает Новый Год)

Где-то далеко наши с тобой мечты,

Знаешь? Я загадаю и нам повезет.