Ես մնացի իմ ձմեռում նորից մենակ...

  Կա´մ մանկությունից շատ է անցել, Կա´մ էլ իսկապես իմ ընկերներն են երազուրաց…

Ու փոխվում են նրանք, փոխվում անվերադարձ… Ու ես էլ չեմ գրում հեիքաթ նրանց մասին, ուր քայլում ենք ձների մեջ մենք միասին… 

           Հեքիաթս գնաց անդարձ…

 Դու ` անշտապ, իսկ դու կամա~ց-կամա~ց հեռանում ես այն ամենից` ինչը մերն էր…

Չիրականացավ մեր հորինած ո´չ մի հեքիաթ…

  Կա´մ դու իրոք արդեն շաա~ատ ես անցել քեզ ներելու իմ սահմանը,

Կա´մ ես իրոք էլ ուժ չունեմ քեզ սպասելու, քեզ սիրելու, քո հորինած հեքիաթները լսելու… 

  Գիտեմ մի բան` ես չեմ կարող դառնալ քեզ պես, դառնալ`ոչինչ…

  Կա´մ կուրությունը հոգու հատուկ է հիմարներին ,

Կա´մ պարզապես սիրել եմ քեզ… Ծիծաղում եմ ես ինձ վրա` ողջ կյանքում մեռա արժեքներից խոսելով ու հանկարծ գտա մի բան քո աչքերում, չէ~… խոսքերու´մ…   Դու´ էլ ժպտա դատարկախոս սիրելի ...

 Հետո, գիտեմ, արդեն լեզիդ կտաս, կասես` անարժեքը ես´ եմ, որ կա´մ, որ չսպասեցի´…

 Ու ես էլի կծիծաղեմ… Ես պիտի սպասեի մինչ որոշեիր կարո՞ղ ես մեկին սիրել ինձ պես,

թե ո´չ,

ուժ ունե՞ս պայքարելու մեր անհեթեթ պատմությունից մե´զ  իս´կ փրկելու…

 Փաստորեն քո աչքերում անարժեք գտնվաեցի, քանի որ սիրտ չունեցա, չսպասեցի մինչ զվարճանաս, մինչ կշտանաս էժանագին արարքներից, աղջիկների´ց էժանագի´ն ...

  Կա´մ մանկությունից շատ է անցել, կամ էլ ես´ եմ երազուրաց ... Ես քեզ սիրել շա~տ եմ ուզում առաջվա պեե~ես, պարզ ու մաքուր, անվերջ ու շաա~տ առաջվա´ պես… բաըց ոչինչ անել չեմ կարող…

  Դիմավորիր քո´  իսկ ասած խոսքերը` _<< Մարդ պարզապես չի կարող սիրել , երբ հեռու է _>> :

 Դու հեռու չէիր, երբ գնացիր, դու հեռու ես հենց այս պահին, այսքան մոտիկ, այսքան ուրիշ, կողքիս կանգնած`  դո´ւ…  հեռու ես …

  Կա´մ սերն իրոք 3 տարի է տևում, կամ էլ ժամանակը, ինչպես բոլորին,  ինձ էլ հաղթեց, բայց մի տարբերությամբ ` ոչ թե փրկեց, այլ սպանեց…

  Մի բան է մնում միայն` վերականգնել հոգին, պարզապես կարել և վերջ, կրկին դառնալ հեքիաթ գրող , կրկին դառնալ ձյունը լսող, սպիիիտա~աակ ձյան երգը երգող, ու մոռանալ վերջին ամսում անգիր արած ձայնը տհաճ` թկթըկոցը´ ժամացույցի…

   Չէ´… Մանկությունից շատ չի´ անցել, ոչ էլ մե´նք ենք երազուրաց, պարզապես տրորել ենք ցեխոտ կոշիկներով ձյունը մաքուր իմ հորինած հեքիաթների, պարզապես լռել է ձայնը իմ ներումի երգերի… Չէ~ , մենք չենք երազուրաց…
   Ու՞ր ես իմ պահապան հրեշտակ... Ես մնացի իմ ձմեռում նորից մենակ...

                                                                           ... Ես մնացի իմ ձմեռում նորից մենակ...

Այս աշունը

Աշունը քո բույրը ու՞նի,

Թե՞ ես եմ խենթանում:

Անձրևը քո համը ունի,

խմում եմ կում առ կում:

Թարմ ու խոնավ օդը

Անունդ է հիշեցնում,

Իսկ սրտիս անոթը,

Աշուն չէ, քեզ է ուզում:

-Լացո´ղ լապտերներ

Եվ արցունքո´տ երկինք,

Դեմքիս էլ են արցունքներ,

Արտացոլում եք ի´նձ:

<<Սիրտն ամենաուժեղ մկանն է>>

Պմդում են կենսաբանները,

Բայց, իմ մեջ, արի ու տես`

Աշունը հերքում է փաստերը,

Նրանով, որ հիմա շնչում եմ

Թարմ օդը աշնան,

Որ անհույս տախծում եմ,

Մեկ է ամեն բան…

Թափվող տերևները

մերկացնում են հոգիս,

Մեր սրտերի բևեռները

Քամուց հեռվանում են նորից…

Այս աշունը ցուրտ էր,

Այնքան, որ մարեցի:

Այն ինձ պես մենակ էր,

Միասին լավ լացեցինք…

Սուտ եք...

Եվ քանի որ ամենը սուտ է, ամենքն են սուտ, ես պինդ փակում եմ իմ բերանը, որ ձայնալարերս չկանչեն վերջին  <<սպասիրը>>…

Եվ քանի որ ամենը ցավ էր, ամենքը` ցավ, ես աղբն եմ նետում այն ողջ աղը, որ պատրաստվում էին լցնել վերքերիս վրա…

Խելակորույս-աղիողորմ էլ չեմ լացի ես իմ վիշտը… Խելքի եկած կորոնեմ դուրս գալու ճանապարհների միջից ճիշտը…

Ամբողջ հոգով, ինքս ինձ ` ամբողջ, նվեր չեմ տա սրան-նրան… Խելքի եկած կհասկանամ` ընկեր բառին ով է արժան…

Եվ քանի որ ամենը սուտ է, ամենքն են սուտ, ես այնքան հեշտ դժվարությամբ կլվանամ իմ աշխարհի պատերը մութ` ցավով անգութ…

Որ չմնա էլ ոչ մի հուշ կամ ոչ մի հյուր ինձ մոտ եկող գալիքում… Որ այլ քամի սկսի սուլել նորաշեն հոգուս տանիքում…

Եվ քանի որ ամենքը սուտ են, ամենը` սուտ, ես չեմ հավատա, որ եղել է թանկ մի բան… Չեմ հավատա, որ կորստի ցավ էլ չզգամ…

Не проклинайте мои владенья,

Что в поднебесном  тайнике,

Я заплатила своей кровью,

За свое сердце на войне.

А бой продлился слишком долго

Было так страшно, так темно,

И боли было слишком много,

А мне сквозь слёзы - лишь смешно.

Теперь брожу в сплошном тумане,

Что обнял грубо город мой,

Я спрятала свои владенья.

Белым дымом, под луной…

Я здесь одна, я здесь свободна

И ведем чары здесь глухи,

Пускай парой так холодно

И пусто так парой внутри…

Но не проклинайте мои владенья

Дайте бродить мне под луной

Где мимолётные видения,

Где он слышал голос мой,,,

В реальной жизни, в иной ночи

Я не найду свой дивный край

Веть сказал- Луну коль хочешь

Не покидай ты впредь наш рай…

Я перестала быть счастливой,

Но в сказке боль чуток мила

И мне не нужен мир реальный

Возьмите лето, здесь зима...

Не переступайте мои владенья

На серебристом том снегу,

Я дух отчаянья, не мести

Но что своё я сберегу...

Не жду его, не  заблуждайтесь

Он мне давно не по душе

Лиш его сказка так правдива,

Что не поверите вообще...

Он мне дааавно не подуше

Лишь  его сказка так лжива,
Что во веки запомнилась мне..

անգի´ն էժանագին

Իմ կեղծ-անկեղծ

Դու իմ անգի´ն էժանագին,

Ո´չինչ չարժող իմ թանկագին,

Ոչինչ չարժող քո բառերը

Ինչու՞  են այսքան ծա´նր կշռում,

Ինչու՞  այսքան ծա´նր նստում

Վաղուց ցաված,վաղուց սառած,

Տեղայնապես անզգայացած,

Բայցևայնպես իմ նրբազգա´ց սրտի վրա…

Դու հասկացո~ղ իմ անմիտ,

Իմ խելացի դատարկամի´տ,

Ոչինչ չասող արարքներդ

Ինչու՞  են այսքան շա´տ խոսում,

Ինչու՞  այսքան ուժե´ղ ազդում

Իմ քարքարոտ,իմ անարև~,

Բայցևայնպես թռիչքայի´ն ճամփի վրա….

Իմ անտաղա~նդ տաղանդավոր,

Հավատացյալ աղանդավոր,

Ինչու՞  է աղոթք-խոստումով լցված գրածդ գիրքը

Դեռ ճշմարտանման, դեռ ազդեցիկ հնչում,

 անգամ հավատ ներշնչում

Իմ` խաբվելուց հոգնած, աթեի´ստ դարձած,

Բայցևայնպես աստվածավա~խ ականջներում…

Դու իմ անգի~ն էժանգին,

Ոչի~նչ չարժող իմ թանկագին,

Այսքա~ն ցածր, այսքա´ն չնչին,

Կեղծ ու շինծու քո արժեքը

Իմ աչքերում բարձրացրի մինչև երկինք…

Իսկ երբ ես էլ թևեր գտա ու բարձունքները սլացա,

 ես հասկացա`

Ջինջ կապույտում քեզ չեմ գտնի…

Դու սողում ես հոգուդ նման սառը գետնին…

 Վարագույրը

(Թո´ղ որ հավերժ լինի վարագույրը մեր հյուրասենյակի,

Քանի որ քամին այն շա~տ նուրբ է շոյում

 Հատկապես, երբ հայրիկս նստում է դաշնամուրի առջև…

Նման պահերի վարագուրը թվում է ինձ երաժշտության մի մասնիկը ևս… )

Իսկ դու´, իմ սրտի քամի, մի՞թե կյանքիդ հատված չես համարում ա´յն լուսինը,

Որի շողով մի օր պսակ հյուսեցի և թագադրեցի քո սիրտը պաղ`

Իբրև իմ կորստի միակ վախ:

Մի ՞թե քամուց օրորվող վարսե´րը իմ

Էլ չեն ալեկոծում քո ունայն հոգին,

Որը, ինչպես ինքդ էիր ասում,

Անվե~րջ լողում է աչքերիս մահճում:

Կամ ու՞ր է կորել վարագույրը քո´ սենյակի,

Որի օրորը նման էր իմ շարժուձևին…

Իմ խե~ղճ, իմ կու´յր ընկեր,

Ձեռնափայտովդ չպատռես այդ վարագույրը,

Թե չէ վերջնականապես կաղավաղես

Հոգուդ առանց այն էլ ձևախեղ պատկերը…

Опуская глаза, а не руки,

Я отдаюсь течению реки…

Рисуя не мечту, а муки,

Забываю слово- Вопреки…

Начинаю не сначала, а снова,

Развязывать старые узелки,

Принимая чувство за слово

Я говорю о небывалой любви…

Выдавая темноту за подругу,

Я нежно обнимаю ее всю,

Пью не за встречу-за разлуку,

Пью без остатка темноту …

Луне раскрывая все то же сердце,

Говорю, что сома себе чужая,

Хлопаю в реальный мир дверца

Хотя  и во сне не выживая…

Упуская не шанс, а вызов,

Заявляю – я, не для войны!

Сердце не устало от капризов

И рыдает от той же, старой тайны…

 Ու իմ առջև ես բացեցի հորիզոնի այն հատվածը, որն ուղղված էր, ո´չ դեպի քեզ , այլ քեզանից… (ԴԵՊԻ ՀԵՌՈՒՆ)

Ու փակեցի հին աշխարհիս ա´յն կասկածը, որը բխում էր ո´չ իմ սրտից, այլ

քո շահից… (ՍՈՒՏ ԵՐԵՐՈՒՄ)

Անզգայացրի սառած մատներիս ա´յն սպասումը, որով ոչ թե քեզ էին կպչում, այլ

Ջերմությունդ խլում… (ԶՈՒՐ ՀԱՎԱՏԱԼՈՎ)

Ավաղ զգացի նուրբ երազիս ա´յն անկումը, ուր ոչ թե վերից վար էի թռչում, այլ

Պարզապես ընկնու´մ… (ԷԼԻ ԵՐԱԶԵԼՈՎ)

Ու դադարեցի ես ինձ թույլատրել ա´յն լացերը, որ բերում էին ո´չ թե քաոս, այլ

Պարզապես խարնաշփոթ… (ՀԻՆ ՎԵՐՔԵՐԻՑՍ)

Ինձ ներեցի ապագայիս ա´յն բացերը, որ լինեն գուցե  ոչ ինքնահոս, այլ

Ան համ ու հոտ... (ՄԵՌԱԾ ՍՐՏԻՑՍ)

Անհետ կորուստ

  

Քո անհետ կորուստը երկար դեռ կսգամ,
Եվ կարիքը քո, գիտեմ, դեռ շատ կզգամ:
Ամեն փոքրիկ հուշում, քո գոյության մասին,
Հասցնում է մահվան, իմ մենության դասին:

Չասված խոսքեր շատ կան, դրանք դեռ կլսես,
Եվ դրանից հետո, կուզեյի սրտիցս չքվես:
Տար քո ուրվականը` հետապնդում է ինձ,
Ես ունեմ ուզեկից, նրա անունն է թախիծ:
Իմ խելառ մոլուցքը` ապրել լոկ քեզանով,
Թունավորում է իր քաղցր թույնով:
ԱՆՎԵՐՋ ՈՐՈՆՈՒՄՍ այսքանով թո´ղ ավարտվի´
Շատ ծանր է դիմանալ մերժողական ցավին…

Առաջվանը չենք, վաղուց ո´չ դու, ո´չ ես,
Քո անհետ կորուստը, հոգին իմ մասնատեց…

         

Ավա~ղ, չեմ կարող

Բողոքել մի բանից, որն օգնեց ինձ զգալ,

Թէ ինչն է կյանքում կարևոր առավել…

Ավա~ղ, չեմ կարող,

Լոկ օրն է մեռնող

Դրանից բողոքել:

Դժգոհել ծաղկից, որ շատ կարճ է ապրել,

Բայց ինձ իր ողջ հմայքն է պարգևել…

Ավա~ղ, չեմ ուզում,

Լոկ արցունքն է հոսում,

Նա է դժգոհում:

Անիծել աստեղերին, որ տվին գիշերային երազ,

Բայց շուտով ընկան, և էլ չեմ կարող երազել…

Ավա~ղ, անհնար է,

Իմ հոգու քնարն է

նրանց անիծել: